Feniksvuur,
een rondspokende mythe
Voor vele zal ik nog onbekend zijn. Wat niet gek is, haha, Feniksvuur zal namelijk mijn debuut worden. Met Feniksvuur mag ik me eindelijk openbaren als Nederlandse auteur. Iets waar ik sinds de middelbare al naar opkeek. Want al die handgeschreven verhalen moesten toch ergens toe leiden: een tragische mythe.
Voor degene die mij wél kennen, is het geen verrassing dat ik van verhalen hou. De verrassing is vooral dat er eindelijk een verhaal af zal zijn. Ha! I’m doing it!
Ik was altijd het meisje met haar schrift. Dat meisje, dat als ze niet bij de paarden was, in haar schrift schreef. Tot grote ergernis van mijn docenten. Bij wiskunde mocht ik dat schrift op een gegeven moment niet eens meer laten zien, zo gek werden ze van mij. Iets waar ik nu hard om kan lachen.
Feniksvuur begon met drie personages: Nix Trisseling, Cassidy Pyron en Ilyos (voor wie nooit een passende achternaam bleek te komen). Het was een complex verhaal, maar veel te cliché. Alles voelde voorspelbaar.
Dat vond de eerste uitgeverij waar ik het in 2023 naartoe stuurde ook (destijds was het ook mijn stageplek als grafisch vormgever). De feedback: niet origineel genoeg.
Na een week janken kon de afwijzing me niet meer schelen. Ik had een doel: dit verhaal origineel maken!
Helaas verstofte het verhaal toch in mijn archief. Het leek onmogelijk om het verhaal te veranderen. Ik was te gehecht aan wat ik had neergezet.
En dat is misschien wel het grootste advies dat ik wil meegeven: raak niet te gehecht aan je werk.
In de tijd dat ik verhaal liet liggen, ratelde mijn hoofd met allerlei nieuwe ideeën. Deze schreef ik allemaal op in de notities van mijn telefoon (daar is nog bewijs van, ha!).
Het waren allemaal losse elementen, te klein voor een compleet verhaal. Tot ik begon te puzzelen en ik Feniksvuur weer uit de kast trok.
Het meest slopende was dat het originele manuscript verdwenen leek… Ik was mijn verhaal, op de notities in mijn telefoon na, volledig kwijt. Een echte heartbreak!
Maar nu ben ik dankbaar dat het me is overkomen. Want daardoor kon en moest ik opnieuw beginnen. Helemaal vanaf nul, met slechts de schetsen en het idee dat nog steeds rondspookte.
Zo werd de duologie een standalone. Zo werd Nix geen huurmoordenaar meer, maar een tempelnovice. Goden kregen een rol. Emotie kreeg een plaats. Mijn personages werden gescheiden. Symbolisme kreeg betekenis.
Feniksvuur zou niet het zoveelste fantasyverhaal worden. Dit zou een mythe worden. Een verhaal dat zou blijven rondspoken, omdat je niet kunt voorspellen waar het eindigt.